مهدی طهماسبی

پیـــــامد های زلزله در نقاط مختلف جهـــــان

2011-06-29T20:42:00.000+04:30

آمریکا:
زلزله می‌آید. هیچ‌کس کشته و زخمی نمی‌شود اما دو نفر و نصفی بی‌خانمان می‌شوند. تلویریون ایران ده بار این خبر را پخش می‌کند و سیاست‌های باراک اوباما، جرج بوش، کلینتون و ... و کریستف کلمب مورد انتقاد شدید قرار می‌گیرد! وزیر خارجه‌ی آمریکا خطر تروریسم را گوشزد می‌کند و دوباره افغانستان را بمباران می‌کنند!

افغانستان:
زلزله می‌آید. سیصد هزار نفر کشته می‌شوند. القاعده مسئولیت زلزله را بر عهده می‌گیرد. نیروهای آمریکایی تمام کوهستان‌های افغانستان را بمباران می‌کنند و سیصد هزار نفر دیگر از جمله بن‌لادن را در این درگیری‌ها از بین می‌برند. بعد از چهار ساعت پس‌لرزه‌ی فسقلی دیگری می‌آید و بن‌لادن مسئولیت آن را هم بر عهده می‌گیرد!

اسپانیا:
زلزله می‌آید. هیچ‌کس بر اثر آن کشته و زخمی نمی‌شود و فقط چند تا گاو به خیابان می‌آیند. مردم پارچه‌ی قرمز نشان می‌دهند و برای تفریح می‌دوند. گاوها صد و هشتاد نفر را کشته و دو هزار نفر را زخمی می‌کنند!

ژاپن:
اخبار ژاپن اعلام می‌کند که از امروز به مدت یک ماه، هر روز زلزله‌ای به بزرگی هشت و نیم ریشتر، توکیو را خواهد لرزاند. ساکنان توکیو زیر لب می‌گویند سوسکی بابا و برای امتحان کردن مقاومت ساختمان‌ها، سه ریشتر هم خودشان به صورت دستی به زلزله اضافه می‌کنند. یک دستگاه هم درست می‌کنند که جو را تبدیل به آب‌جو کند و موقع زلزله بیشتر سر حالشان بیاورد!

امارات:
زلزله می‌آید. نیمی از کشور نابود می‌شود. دور ساختمان‌های مخروبه نوار زرد می‌کشند و آن‌ها را به مکان توریستی تبدیل می‌کنند. ایرانی‌ها از این مکان‌ها دیدن می‌کنند و اماراتی‌ها با پول حاصل از صنعت توریسم، یک کشور دیگر درست می‌کنند!

فرانسه:
زلزله قرار است تا چند روز دیگر بیاید. تمام مردم اعتصاب می‌کنند و خواستار منع وقوع زلزله در کشورشان می‌شوند. حمل و نقل عمومی مختل می‌شود. در نهایت زلزله تسلیم خواست مردم می‌شود و دیگر نمی‌آید!

فلسطین:
زلزله می‌آید. کسی خانه ندارد تا بی‌خانمان شود! یازده هزار نفر از نیروهای غیرنظامی کشته می‌شوند. قطعنامه‌ای توسط تمام کشورهای جهان با امضای ایران صادر شده و کشتار غیرنظامیان محکوم می‌گردد. در انتهای این قطعنامه تأکید می‌شود که در صورت تکرار زلزله، عواقب بسیار بدی در انتظار رژیم صهیونیستی خواهد بود! ششصد میلیون دلار کمک مالی هم توسط همان تمام کشورهای جهان صورت می‌گیرد!

سوئیس:
زلزله می‌آید. دسته‌ی عینک چهار نفر از ساکنان می‌شکند. از سوی دولت به تمام شهروندان سوئیس مبلغ سه میلیون یورو وام بلاعوض پرداخت می‌شود. کل کابینه از مردم عذرخواهی کرده و ضمن پذیرش مسئولیت تمام اتفاقات، دسته‌جمعی استعفا می‌دهند!

کلمبیا:
زلزله می‌آید. تمام جمعیت کشور به جز نود و یک نفر کشته می‌شوند. درگیری مسلحانه رخ می‌دهد. یک نوجوان 14 ساله با آر.پی.جی نود نفر دیگر را می‌کشد. بعد به خودش هم مظنون می‌شود و آر.پی.جی را توی حلقش فرو می‌کند!

هند:
زلزله می‌آید. تمام خانه‌ها خراب می‌شود. مردم آواره‌ی کوچه و خیابان می‌شوند و از گرسنگی در آستانه‌ی مرگ قرار می‌گیرند. بعد در یک اقدام همگانی مرتاض می‌شوند و از مرگ حتمی نجات پیدا می‌کنند!

ایران:
زلزله می‌آید. شصت هزار نفر کشته و زخمی می‌شوند. آمار آسیب‌دیدگان زلزله در این دولت با آمار دولت‌های قبلی مقایسه و از عدم افزایش آن به عنوان یکی از مفاخر دولت یاد می‌شود. مخالفان دولت هم به شدت سرکوب میشوند ... در نهایت تمام ماجرای زلزله و سرکوب تکذیب میشود، ابطحی به فریب‌خورده بودن خود اعتراف می‌کند و ریشتر را هم رمز آشوب می‌داند!

برای پویا

2010-08-16T19:15:00.002+04:30

خیلی بی معرفتی میدونی چرا؟ تو رفتی. خلاص شدی ولی ما چی با مرام؟ کاسه چه کنم چه کنم دست گرفتیم و نمیدونیم به حال بد بختیمون گریه کنیم یا به حماقتامون بخندیم. موندیم عزیز بدجوری موندیم تو این منجلاب حماقت اکثریت. ای ..........کنم اونی رو که این اکثریت رو وارد ادبیات اجتماعی و سیاسی بشر کرد.
خوش باش عزیز طعم آزادی رو جای ما هم بچش.

امید

2010-06-15T13:00:00.000+04:30

در هر خانه، در هر کوچه، در هر خیابان، در هر شهرمان یک سال گذشت. یک سال استرس. یک سال ترس. یک سال خفقان. شاید به آرامش رسیدن در این وضعیت حاکم، بیش از یک خیال خام نباشد ولی باز امید چیزی است نمی توان آن را از انسان جدا کرد. امید داریم اما باز می ترسیم. با تمام نا امیدیمان امید داریم. شاید از فضای موجود رها شویم و کمی آرامش یابیم.

بتوانیم اندکی با آسودگی خاطر زندگی کنیم. زندگی کنیم و زندگی کنیم نه زیست! کی رها می شویم؟ کی به این آسودگی می رسیم؟ شاید برای من تنها این جمله التیام بخش باشد. سرزمینم، تنها نخواهی ماند.

« هرگز از مرگ نهراسیده ام.

اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود.

هراس من باری همه، مردن در سرزمینی است که مزد گورکن از آزادی آدمی افزون باشد.

جستن، یافتن و آنگاه به اختیار برگزیدن و از خویشتن خویش به رویی پی افکندن

اگر مرگ را از این همه، ارزش بیشتر باشد

حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم»

من، بعداز 20 سال

2010-05-09T23:02:00.006+04:30

فکر کردی بعد از بیست سال چه قیافه ای پیدا می کنی؟ داشتم وبگردی میکردم که توی سایت یک پزشک به پست جالبی بر خوردم. بخش مربوط به معرفی یه سایت بود که شکل و قیافه رو بعد از گذشت بیست یا سی سال پیش بینی میکرد. برا من که خیلی جالب بود. تو هم میتونی خیلی راحت امتحان کنی. البته اگه جرأتشو داشتی! (جدی نگیرید. همینجوری گفتم که خودمو تحویل گرفته باشم).
البته چون این سایت مال خارجکی هاست، قیافتو برای شرایطی طراحی میکنه که خودش میخواد. یعنی شرایط اجتماعی و اقتصادی محل زندگی رو در نظر نمیگیره. بابت همین من نتیجه گرفتم که اگه الان از کشور مهاجرت کنم، شاید بعد بیست سال این شکلی بشم وگرنه...

ارزش

2010-05-02T23:34:00.002+04:30

در فرهنگ ما ایرانی ها، ارزش قائل نشدن به داشته ها تقریبا به یک عادت تبدیل شده است. معمولا زمانی به فکر ارزش ها می افتیم که کار از کار گذشته باشد. در چنین مواقعی نیز با یک افسوس و ناراحتی موقتی همه چیز تمام می شود و کل موضوع به فراموشی سپرده می شود. از نمونه های این عادت می توان به از دست دادن شخصیت ها و چهره های معروف اجتماعی اشاره کرد. آخرین مورد هم مرگ هنرمند بزرگمان ، حمیده خیرآبادی بود که خیلی ها حتی افسوس هم نخوردند. اصلا خبرش را هم نشنیدند یا نخواستند که بشنوند. چون اگر به فکر بودند همان مدتی که مادر بزرگ همیشه گی سینما در بستر بیماری بود یادی نموده و قدمی بر می داشتند.اصولا ما به مرده پرستی معروفیم اما در این مورد حتی مرده پرستی هم نکردیم.

پس کی می خواهیم به نخبه هایمان ارزش قائل شویم؟ چه وقت می خواهیم به فکر شخصیت های افتخارآفرینمان باشیم؟ امکاناتمان را در اختیارشان بگذاریم یا زمینه ساز پیشرفت بیشترشان شویم؟

همین فوتبال را در نظر بگیرید. در کل دنیا به عنوان صنعت کرور کرور سرمایه به پایش می ریزند ولی در کشور ما استعدادها پیش کششان، به فکر داشته ها هم نیستند. وقتی یک بازیکن ژاپنی یا کره ای لژیونر می شود که برای کشورش افتخار بیافریند، همه ی امکانات رسانه ای در اختیار است که حمایتش کند و به یک چهره جهانی تبدیلش کند، ما چطور؟ فعلا دو بازیکن داریم که در لالیگا بازی می کنند که غیر از چهار بازی حساس در سال، بازی دیگری از ایشان پخش نمی شود. در حالی که تقریبا برای همه ی ایرانی ها دیدن بازی بد نکونام و شجاعی لذت بخش است، چه برسد به این که درخشش آنها به نمایش گذاشته شود. صدا سیما حاضر است بازی کم اهمیتی از لیگ انگلیس یا ایتالیا پخش کند ولی بازی نکونام و شجاعی زنده پخش نشود. واقعا این برخورد مناسبی در قبال افتخار آفرینانمان است؟

بوسه بر دستان ...

2010-04-23T00:37:00.002+04:30

آمدی دست تو میگیردم، بر دستت بوسه می زنم...
با عشق، با هراس-بر دستت بوسه می زنم-
آمدی که نابودم کنی خوب می دانم...
زانوانم می لرزد بیا! نابودم کن، بر دستت بوسه می زنم...
دندان در میوه فرو می بری و به دورش می اندازی، در قلبم دندان فرو کن که از آن توست.
خوشا زخمی که از دندان تو بر جا ماند- بر دستت بوسه می زنم-
همگی ام را می خواهی و چون همه را گرفتی به هیچ کارش نمی زنی،
جز ویرانی به جا نمی گذاری-بر دستت بوسه می زنم-
دستت که نوازش می دهد فردا خواهدم کشت،
به انتظار ضربت کشنده تو برآن بوسه می زنم...
مرا بکش! بزن!هر بار که دردم می دهی، راحتی است که می رسانی، نجاتم می بخشی،
ای ویرانگر -بر دستت بوسه می زنم-
هر یک از ضربات تو که خونینم می کند، رشته پیوندی را می گسلد، تو زنجیر را همراه گوشت تن بر می کنی- بر دستت بوسه می زنم -
زندان تنم را ای کشنده من در هم می شکنی، و از رخنه آن زندگی من به در می رود- بر دستت بوسه می زنم-
من زمین زخم دیده ام، که دانه در آن خواهد رست،
دانه دردی که تو افشانده ای- بر دستت بوسه می زنم-
بیفشان درد مقدس را، تا درون سینه ام رسیده شود،
سراسر دردهای جهان، بر دستت بوسه می زنم...

!!!!!

2010-04-11T01:13:00.005+04:30

تا حالا خودتون رو ازنگاه مخاطبتون دیدین؟ کار خیلی سختیه. من که هیچ وقت نتونستم همچین کاری بکنم. همیشه به این فکر کردم که چجوری میشه فهمید اطرافیانم من رو چجوری میبینن یا در موردم چی فکر میکنن. من که وبلاگ هایی که دنبال میکنم اینجوری میبینم در مورد این موضوع هم بیشتر از این نمیتونم کمکشون کنم!!!!!!!!

البته برای کیفیت بد دوربین موبایلم ازشون معذرت میخوام.

نامه ای برای ما

2010-03-13T01:07:00.003+03:30

محسن برزگر. شاید توی این دوره زمانی که بدون گذراندن پیش زمینه های لازم، هر کسی رو دعوت به ورود به دانشگاه میکنن، یه اسم بزرگتر از دانشجو لازم داشته باشه. محسن دانشگاه بابل هم رفت پیش دوستای دیگش. فکر میکنم 10 ماه حبس برای دبیر فرهنگی سابق انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، در مقابل یک سال محرومیت از تحصیلش سنگینی خاصی نداشته باشه. دوشنبه هفته قبل بچه های دانشگاه مراسم با شکوهی رو برای بدرقه محسن به زندان برگزار کردن. مراسمی برای رفتن به جایی که محسن برزگر باید نادم بشه و برگرده. باید بفهمه که عقایدش جرم بوده!!!

محسن قبل رفتن یه نامه نوشته که حیفم اومد منم تو وبلاگ نذارمش. نامه ای که هر بار میخونم بیشتر منقلبم میکنه. حتما بخونش.

نامه‌ای سرگشاده به دوست عزیز

در کوچه‌ها‌، در خیابان‌ها، در هر خانه و در هر مغازه، انسان‌ها را می‌یابی که در گذرند، یکی با عصایی در دست و دیگری با کوله باری از رنج بر پشت و در میان تمامی این انسان‌ها‌، انسانی است که چون ققنوس هر بار از مرگ خود زاده می‌شود، انسانی که در تمامی عکس‌ها و هر آن‌چه باقی مانده از تجربه ایست، چهره‌اش ناپیداست و لیکن روح وجودش در تمامی تاریخ سایه می‌افکند و هر کجا که نیست اثری از خود بر جای گذاشته است، این انسان می‌تواند هنرمندی فقیر باشد یا فیلسوفی تنها یا داستان‌نویسی مغموم و یا شاعری اسیر دست احساسات و یا مبارزی که هر‌گز بر جای نمی‌شیند و.. تمامی اینان را یک چیز و تنها یک چیز به هم پیوند می‌زند‌: آزاد زیستن که تنها آزاد زیستن را سزای انسانیست، آن‌که آزاد زندگی می‌کند، همواری تغییر می‌کند و می‌آفریند و آزادی هم اختیار اوست در برگزیدن راهش برای تغییرو آفرینشی ژرف که آفرینش سرنوشت خویش، زیباترین این آفرینش است، هرگز از یاد مبر، هر آن‌چه از آن توست همه از اختیار توست و انسان و تنها یک انسان اگر بخواهد، جهانی را تواند به کام خود سازد؛ آنان که می‌پندارند انسان را حتی با مرگ می‌توانند به بند کشید، سیزفان محقورند که از حقارت خویش، جاودانه پرومته‌ی آزاد را در بند پنداشته‌اند .

وامروز درد من از آنانیست که نمی‌بینند مرگ انسانیت را، آنانی که خفت این‌گونه زیستن را پذیرفته‌اند، آنان که مرگ انسانیت خویش را پذیرفته‌اند، تو آن‌چنان باش که سزاوار توست، مغرور باش و سربلند که آنان که فلک از تواضعشان گوشش کر است، همان ریاکاران به دروغ حامی مظلومان، حقیران قاتلانند که مردم را در هر کوی و برزن به دار می‌کشند تا ز انبوه اجساد کاخ قدرتشان را بر افرازند.

همواره بدان زندگی زیباست، جهان زیباست و انسان خود آفریننده‌ی تمامی دنیاهاست، همه را دوست بدار و همه را ببخش، همه آنان که دوستت می‌دارند را ببخش، حتی آنان که قربانیان راه آزادی را معدوم نه مرحوم می‌دانند را ببخش، حتی آنان که از برای قدرت خویش مردمان را به دار می‌کشند را ببخش، آن‌گونه زندگی کن که گویی هر لحظه‌ی این زندگی تا ابد تکرار می‌شود، از آن لذت ببر و آزادمنشانه آن را بساز، علیه دشمنان آزادی بجنگ و لیکن حتی دشمنان آزادی را نیز ببخش.

من، سال‌هاست که رنجی در ژرفنای وجودم ریشه دوانده است، رنجی ابدی، رنجی که هستی با تمام وجود خویش آن‌را بر دوش من افکنده است، نمی‌دانم اگر انسان‌ها نبودند، تا انسان را دوست بدارم، چگونه مرا توان تحمل این رنج بود، رنجی که هر انسان در لحظاتی از تنهایی خویش بدان پی می‌برد، عده‌ای آنرا فراموش می‌کنند، عده‌ای ایمان می‌آورند، عده‌ای خود را نابود می‌کنند و عده‌ای نیز هم‌چو من درمان درد را در رقم‌زدن چندین باره‌ی سرنوشت هستی خود می‌یابند و دوست داشتن انسان‌ها، که داستان عجیبیست این عشق به انسان، ‌و این داستان تا جهان زیباست، تا زندگی زیباست، تا ابد، تکرار می‌شود.

من تا زنده ام بر این امیدم که روزگار یاس و درد ما، روزگار سیاهی، روزهای دروغ برای زیستن، روزهای تاریکی نیز روزی به پایان می‌رسد.

۱۸ اسفند ۱۳۸۸ خورشیدی

هنر و دموکراسی نزد ایرانیان است و بس.

2010-02-27T00:25:00.002+03:30

این عکسارو تابستون امسال توی ورودی شهر ارومیه، از سمت سلماس گرفتم. نمیدونم چرا تا حالا به کسی نشونشون نداده بودم. هر چی هست ذوق و هنر کارگر شهرداریه، که جایی بهتر از بلوار ورودی شهر پیدا نکرده به رخ بکشه. حتما بهش باید دست مریزاد گفت.
چهار سالی که ارومیه بودم چیزای عجیب زیادی دیدم چه خوب، چه بد. اکثر خاطرات و لحظه هام شیرین بودن، ولی این صحنه جالب که الان با شما به شراکت گذاشتم، هیچ وقت از یادم نمیره. شاید علتش غیر طبیعی بودن صحنس. نمیدونم. ولی هرچی که هست نشونه ی آزادی عقبده و نظر تو مملکتمونه. وقتی تو سازمان ملل درجه آزادی ایران رو در حد مطلق اعلام میکنیم، به خاطر همین چیزاس خوب. آخه کجای دنیا دیدی یه کارگر شهرداری اولا این همه هنرمند باشه، دوما بتونه آزادانه هنرشو بدون اینکه هزینه گالری و نمایشگاه بده، اینجوری یه نمایش بذاره؟ نه، جون من دیدین؟ نیست به خدا نگرد. این هنر اصالتا و نسل اندر نسل ایرانیه عزیز من. به این میگن آزادی و دموکراسیه ایرانی، اونم از نوع مطلقش. نظر تو چیه؟

آقای دولت

2010-01-29T12:56:00.004+03:30

من بیکارم.

فکر کنم به راحتی بشه نتیجه گرفت که درآمدی هم ندارم. میخوام هیچ کس من رو درک نکنه به غیر از یک نفر. آقای دولت.

نمیدونم تا حالا شده، این آقای دولت با جیب خالی از خونه بزنه بیرون و برای گرفتن یه نخ سیگار از دوستش شرمنده بشه؟ البته مسائل اساسی زندگی رو میزنیم کنار. تشکیل زندگی و خونه و ماشین و آسایش و رفاه بخوره فرق سر منو عمه ایشون. تا حالا شده با چند تا اسکناس خرد سوار تاکسی بشه و موقع دادن کرایه، راننده بهش برگرده بگه : رو پولتون شعار نوشتن اینارو عوض کنین. فکر میکنین درک کنه اینجور مواقع چه احساسی به آدم دست میده؟ یکی نیست به این راننده بگه چیکار به چرت و پرتای صدا و سیما!! داری. این ما هستیم که به این کاغذ پاره های مثلا اسکناس ارزش میدیم. تو بگیری من بگیرم اون یکی بگیره، کی میخواد به ما گیر بده؟

نمیدونم این آقای مثلا دولت، سر کوچشون ( همون کوجه ای که گوجه فرنگی رو ارزون میدن) فرش فروشی داره که خوشه بندیه اقتصادیش یک باشه؟ البته فرش فروشی که ارزون ترین جنس گالریش 5 میلیون قیمتشه! اونوقت من بیکار، خوشه اقتصادیم .... میدونم خیلی راحت میتونین حدس بزنین چنده.

من کار میخوام آقای دولت. فکر کنم این کوچکترین حق قانونی من باشه که از شما این رو بخوام. من کاری ندارم حضرت نوح عدالت رو تو جامعه برقرار کرد یا نه.من کاری ندارم تلویزیون مناظره میذاره یا نه. من کاری ندارم سنای آمریکا، چند میلیون دلار برای جنگ نرم تصویب میکنه، چون در مقابل بیکاری من خطری محسوب نمیشه. من کاری ندارم اون فرش فروش، با اون درآمد نجومیش چطوری خوشه یک شده. من کاری ندارم قرار دهه فجر چه خبر خوشی میخوای به ما بدی. تنها خبر خوشی که میتونه منو به زندگی (چه عرض کنم، بهتر بود بگم زیست) برگردونه، شاغل شدنمه، همین و بس.

تجربه سال نو

2010-01-09T01:41:00.000+03:30

تلفنم زنگ خورد، ناصر بود. از بچه های دانشگاه بود. پسر آرومی بود، معمولا با کسی کار نداشت. همیشه فکر درس و پاس کردن واحدهای درسیش بود.

اول نشناختمش، 4 ماهی میشد ازش خبری نداشتم، میخواست سرکارم بذاره ولی وقتی اون خنده مخصوصشو با صدای عجیب و غریب شنیدم دیگه خودشو لو داده بود. از تموم شدن درسش میگفت و از کار جور کردن داداشش در کرج. می گفت شرکت خوبیه، خیلی راحتم. راستش بهش حسودیم شد، چند لحظه از رشته تحصیلی خودم بدم اومد، در حالی که همیشه بهش مینازیدم و خیلی باهاش حال میکنم. با خودم گفتم کاش منم معماری میخوندم.

چند روزی گذشت. مثل عادت همیشگی عصرام، داشتم تو کافه کلک چال قهوه میخوردم که ناصر دوباره تماس گرفت. گفت که خبر بیکاری من ناراحتش کرده و میخواد به واسطه داداشش با مدیرعامل شرکت صحبت کنه و منم بکشنونه شرکت. حرفش خیلی ذوق زدم کرد، بیکاری چند ماهه خیلی عذابم داده بود، دیگه داشتم کم میاوردم. چند لحظه فکر کردم که ناصر فرشته نجاتیه که خدا فرستادتش. با خودم میگفتم که بالاخره منم میتونم حسابداری رو، تو یه شرکت ساختمونی بزرگ و کت و کلفت شروع کنم. چند وقت گذشت ناصر بابت این که نتیجه رو بهم خبر بده تماس بگیره. خیلی استرس داشتم ولی ناصر با هیجان بهم گفت که خبرش خوشه و مدیرعامل با همکاریم موافقت کرده، به شرطی که چند روز کارمو ببینه و بپسنده.

اتوبوس داشت به پل فردیس نزدیک میشد، به ناصر زنگ زدم. بهش گفتم من کرجم کجا بیام. گفت که کرج پیاده نشم و مستقیم بیام ترمینال غرب اونجا ببینمش. منم که همه شب رو داشتم حساب کتاب پس اندازای حقوق آیندم رو میکردم که کی میتونم ماشینی بخرم و خونه لوکسی اجاره کنم، اعتراضی نکردمو قرارمون ترمینال آزادی شد.

دم در شرکت بودیم. ناصر گفت گوشیتو خاموش کن، زنگ بخوره رئیس ناراحت میشه. هرجقدر دنبال تابلویی چیزی گشتم اسم و رسم شرکت رو فهمم، پیدا نکردم. رفتیم داخل و آقای رئیس که تنهای تنها بود شروع کرد به احوال پرسی. انقدر از آب و هوا پرسید که خودشم کم کم خسته شد. یه هو در وا شد و دو نفر که خیلی به خودشون رسیده بودن زرتی نشستن روبروی من و یکیشون که یه کراوات مسخره ای داشت، یه دفترچه از جیبش درآورد و شروع کرد به یادداشت برداری و اون یکی یه کاتالوگ مانندی گذاشت جلوم و مثل مجری اخبار 20:30شروع کردبه توضیح دادن.

بله، تازه ملتفت شدم کجا هستم و چرا هستم و اینا کیند. گلد کوئیست. خدا نامردشو گیر اینا نندازه. باورم نمیشد چه رکبی خوردم. شوکه شوکه شده بودم. منگ، منگ بودم. از یه طرف این پسره هی توضیح میداد از یه طرفم این رفیق ما و اون آقا رئیس!! سرشونو بابت تایید مثل عروسک شارژی بالا پایین میکردن. از یه طرف دلم به حال خودم میسوختو از طرف دیگه به حال اینا، که نمیدونستن دارن کیو پرزنت میکنن. تا اون موقع شاید 20 بار از این چرندیات شنیده بودمو با دلیل و منطق غیرممکن بودنشو توجیح کرده بودم. ولی این بار دیگه حالشو نداشتم با اینا جرو بحث کنم. مثل مجسمه نشسته بودمو خودمو زده بودم به اون راه که من دفعه اولمه. فقط میخواستم در برم. ولی مگه اجازه میدادن. باید 3 روز با حدود پنجاه، شصت نفر آشنا شی تا شاید بتونن با شستشوی مغزی، پول بی زبونتو بکشن بیرون. اصلا پول به درک، آدم مگه وقتشو کوپونی خریده که، خرج این مسخره بازیا بکنه.

به چه بدبختی در رفتم!! ولی هنوز دلم واسه رفیق ساده لوحم میسوزه. نه فقط اون. واسه آدمای بدبختی که اینجوری زیر پله های ترقی و پولدارشدن یه عده انگشت شمار، له میشن. چرا باید تو کشوری که این همه منابع فیزیکی و فکری و علمی غنی داره، بیکاری و فقر طوری بیداد کنه که، بعضی ها بخوان اینجوری از بدبختی آدما سواستفاده کنن. واقعا چرا؟

سالنامه

2009-12-31T03:59:00.001+03:30

سال 2009 هم تمام شد. سالی که تنها، برای کشور ما بسیار بسیار پر بار بود. به مراتب بیشتر از سالهای گذشته در تمام زمینه ها، پیشرفت های چشم گیری داشتیم. از تمرین دموکراسی بگیر تا مبارزه با استکبار. از تسخیر فضا تا علم پزشکی و الی آخر. به کوری دیده دشمنان شرقی و غربی، که هنوز در منجلاب بحران اقتصادی غوطه ورند. ما که تا خرخره داخل طلای سیاهیم و چیزی بارمان نیست.

الحمدالله. خدا را شاکریم. شکایتی هم نداریم. اصلا شکایت؟!!! غیر ممکن است. گوجه را از سر کوچه منزل آقا می گیریم، ارزان برایمان تمام می شود، دیگر چه غمی داریم شاکی باشیم. برای من که ساکن تهران نیستم بهتر هم است. هفته ای یکی، دو بار سوار مترو می شوم و ساختمان هایی بلند تر از 6 طبقه می بینم.

از همه مهمتر در سال 2009 برگزاری انتخابات بود. فعالیتی اجتماعی! که در کشور ما بسیار پیشرفته تر از سایر نقاط جهان صورت می پذیرد. پر شکوه، با عظمت. مو، لای درزش هم نمی رود. سوای اندکی چرت و پرت های همیشگی بیگانگان و استکبار و صهییونیسم و... که صد البته خودشان را هم هرچه قدر جر بدهند، باز هم هیچ غلطی نمی توانند بکنند. آنها اگر چیزی می فهمند بروند بحران اقتصادی و مشکلات زیست محیطی خودشان را حل کنند، که صد البته ما در این موارد چیز خاصی بارمان نمی شود دلیلش را قبلا گفتم.

امسال تلویزیون هم شاهکار کرد. انفدر تظاهرات کردیم که روی تمام خارجکی ها کم شد. به لطف و مرحمت همین تلویزیون. خیلی با حال بود، هر کسی کمی به این غزت ا... و آرمان هایش چپ نگاه کرد بیرون ریختیم و اعلام انزجار کردیم تا چشم استکبار کور شد. فکر نکنم برای سال جدید، چشمی برای استکبار باقی مانده باشد. سریال هایش هم متنوع بود. پدر یا مادر یارو بعد از سال ها پیدا می شدند و اختلافات عمیق گذشته می شد سوژه داستان سریال. از دلنوازان گرفته تا بانو.

راستی تا یادم نرفته بگم که سال 2009 برای اهل علم و دانش با غم و اندوه فراوان به پایان رسید. چرا؟ این هم شد سوال؟

فقدان دانشمند بزرگ، مرحوم دکتر کردان را چه کسی می تواند تحمل کند. روحش شاد که کلی تولید علم نمود و قطعا جزو چهره های ماندگار عزت جون معرفی می شود.

بالاخره 2009 تمام شد و 2010 آغاز. خدا آخر و عاقبتمان را به خیر کند.

سوئد

2009-12-24T03:46:00.002+03:30

امروز مقاله ای از محسن نجات حسینی در روزنامه اعتماد خواندم که باعث شد تصمیم بگیرم عین آن را اینجا بیاورم.همیشه،از موقعی که کمی چشم و گوشم باز شد، رویای چنین سرزمینی را در سرم می پروراندم. شاید آرزویی ناممکن و خیال خامیست. ولی اگر بخواهیم ما نیز می توانیم بسازیم. قوانینی برای حقوق انسانی، و فرهنگ اجرایی کردن این قوانین. امروزه کشور ما بیشتر هر چیز دیگری نیازمند احراز حقوق انسانی است. مسئله ای که سالهاست به فراموشی سپرده شده است.

محسن نجات حسيني

دزد به زمين خورد مي گويند يکي به قصد دزدي به سوي خانه يي رفت. زمين جلو خانه يخ زده بودو پايش شکست. به دادگاه از صاحبخانه شکايت برد که زمين جلو خانه اش را از برف و يخ پاک نکرده بود. دادگاه صاحبخانه را به پرداخت غرامت به دزد محکوم کرد.

اين داستان، ظاهراً يک طنز است اما هر طنزي بازتابي از يک رويداد واقعي است. در سوئد، قوانين جزايي براي درمان عوارض اجتماعي تدوين شده است. اين قوانين خالي از هرگونه بغض، نفرت و کينه توزي نسبت به مجرمان است.

در يک جامعه دموکراتيک، قانون با توجه به منافع کلي جامعه از حقوق افراد دفاع مي کند. قوانين جزايي در سوئد با هدف پيشگيري از تکرار جرم تدوين شده است. با وقوع هر جرمي بايد علل آن را ريشه يابي کرد و براي درمان آن عارضه اجتماعي، راهي را که با منافع جامعه هماهنگ باشد، در پيش گرفت.

چند سال پيش تعدادي از جوانان بزهکار بين 16 تا 19 سال به عنوان عاملان جرم هاي گوناگون مورد شناسايي پليس قرار گرفتند. اين جوانان که بيشتر آنها خارجي تبار بودند، با گريز از درس و مدرسه به صورت گروهي براي افراد مختلف مزاحمت ايجاد مي کردند. برخي کوشش هاي اداره اجتماعي نيز براي بازداشتن آنها از نا هنجاري هاي رفتاري به نتيجه يي نرسيده بود. کارشناسان امور تربيتي به بررسي وضع زندگي آنها پرداختند. نتيجه اين بررسي ها اين بود که اين جوانان بايد مدتي از محيط کنوني زندگي شان دور باشند تا زمينه تربيت و آموزش براي آنها فراهم شود. کارشناسان تاکيد کردند اين جوانان به يک برنامه کاري درازمدت و راهنمايي آموزنده نيازمندند. براي درمان عوارض تربيتي آنها راهکارهاي بسياري در نظر گرفته شد. سرانجام پرهزينه ترين برنامه در دستور کار قرار گرفت. يک شرکت قايقراني پيشنهاد کرد اين جوانان را در يک سفر نسبتاً طولاني مورد آموزش قرار دهد. قراردادي بين شهرداري محل زندگي جوانان و اين شرکت منعقد شد. چند نفر از شرورترين جوانان را در يک قايق تفريحي مجهز جاي دادند تا در يک برنامه سه ماهه راهي مناطق گردشگري در جزاير کارائيب شوند. هزينه هنگفت اين سفر را شهرداري بر عهده گرفت. طبق برنامه يي که ترتيب داده شده بود، هر يک از اين جوانان از لحظه سوار شدن به قايق داراي وظايف و مسووليت هاي مشخصي بودند که به زندگي در قايق و هدايت آن به سوي مقصد، سر و سامان مي داد. تميز کردن قايق، پخت و پز و تهيه غذا، شست وشوي وسايل و لباس ها، هدايت قايق و بادبان ها و شرکت در زندگي جمعي درون قايق، به کارگيري نيروي ابتکار و خلاقيت براي مسائلي که پيش مي آيد همه در برنامه سرنشينان قايق گنجانده شده بود. علاوه بر اين، يک برنامه آموزشي براي درس هايي که اين جوانان از آن گريزان بودند، به برنامه کاري در قايق افزوده شد. از زماني که اين قايق راه خود را در پيش گرفت تا سه ماه بعد که به ساحل سوئد بازگشت، پيرامون اين اقدام تربيتي پرهزينه و شايد هوس انگيز، در رسانه ها بحث و گفت وگو بسيار بود. برآيند اين گفتمان اين بود که آيا با اين هزينه، کاري بهتر قابل انجام نبود. بالاخره اين گروه با سه ماه آموزش و کارآموزي در دريا، دوباره به محيطي که در آن بودند، بازگشتند. برخي از شهرداري هاي ديگر نيز چنين برنامه يي را براي جوانان شرور در مناطق خود به اجرا گذاشتند و قايق هايي با سرنشينان جوان، به آب هاي مديترانه فرستاده شد. راه برخي به يونان و بعضي به ترکيه رسيد و ماه ها برنامه هاي آموزشي و تربيتي روي آب جريان داشت. ارزيابي اين برنامه هاي پرهزينه نشان داد گزينش اين شيوه تربيتي يعني فرستادن جوانان بزهکار به سفرهاي درازمدت دريايي، کار درستي بوده است اما نتيجه يي که از آن انتظار مي رفت، به دست نيامده بود. کارگزاران اين برنامه در قايق ها از آموزش و تجربه لازم برخوردار نبودند. آنها به سهل انگاري و عدم انجام وظايف خود متهم شدند. اندکي از جوانان در چنين شرايطي فرصت يافته بودند در زمان استراحت در جزيره هاي بين راه، دست به بزهکاري زده و بگريزند. عملکرد ناموفق کارکنان قايق و هزينه سرسام آور اين سفرها، اعتراضات زيادي را برانگيخت. در حالي که شرکت هاي قايقراني براي آموزش و پرورش بزهکاران صف کشيده و اعلام آمادگي کرده بودند، شهرداري ها به فکر راهکارهاي ديگر افتادند. در آخر بنا شد به جاي فرستادن جوانان به سفرهاي پرهزينه دريايي، مراکز تربيتي موجود را تقويت کنند تا مراکز تربيتي وابسته به اداره اجتماعي بتوانند بهتر از پيش به نگهداري و تربيت جوانان بزهکار بپردازند. در همين راستا چندين باشگاه ورزشي در مناطق خارجي نشين ايجاد شد تا جوانان سرکش و پرانرژي را به شرکت در ورزش هاي سنگيني مانند بوکس و کشتي تشويق کنند. راهکار ديگري که از سال ها پيش براي تربيت بزهکاران خردسال رايج بوده، انتقال آنان به خانواده هايي است که صلاحيت نگهداري و تربيت چنين افرادي را داشته باشند.

آنچه در اين داستان قابل توجه است، چگونگي برخورد نهادهاي دولتي با چند جوان بزهکار است. در سوئد کوشش بر اين است که يک بزهکار را از نا هنجاري هاي رفتاري پاک کرده و او را به عنوان يک عنصر سالم به جامعه بازگردانند. در اين راستا نهادهاي دولتي براي بازسازي يک مجرم از شيوه هاي تجربي و علمي بهره مي گيرند. آنها با توجه به نوع جرم و وضعيت اجتماعي و تربيتي مجرم، به باز سازي او مي پردازند.

در سوئد، به عنوان يک جامعه دموکراتيک و شايسته سالار، کار اصلاح بزهکاري در جامعه به دست افرادي باتجربه که از دانش و توانمندي لازم برخوردارند، سپرده مي شود. پليس و کارکنان قوه قضائيه در اين کار دخالتي ندارند. مددکاران اجتماعي، روانشناسان، جامعه شناسان و حقوقدانان با کمک يکديگر براي بازسازي يک بزهکار همکاري مي کنند. هرگاه اين مسووليت مهم به افرادي ناشايست سپرده شود، اقدامات آنها براي ارشاد مجرمان نه تنها بي فايده است بلکه به ترويج خشونت در جامعه و گسترش بيش از پيش جرائم خواهد انجاميد و مشکلات تازه يي را بر ذهن و جسم جامعه تحميل خواهد کرد.

در جهان امروز همان طور که بيماران جسمي نياز به دانش پزشکي و متخصص درماني دارند، ناهنجاري هاي رفتاري نيز به اقدامات کارشناسانه مبتني بر تجربه و دانش روز نيازمند است.

بايد با ابزار علم و دانش و منطق به چنين مشکلاتي رسيدگي شود. در جوامع دموکراتيک و آزاد که شايسته سالاري رايج است، پست هاي شغلي به کساني واگذار مي شود که تجربه و دانش لازم را براي حوزه شغلي خود دارا هستند. در چنين جوامعي با برخورداري از تجربه و دانش روز، به حل و فصل مشکلات جامعه و از جمله برخورد درست با بزهکاران مي پردازند.

قوانين جزايي در سوئد

چند سال پيش دو نفر به قصد دزدي در خانه يي را کوبيدند. پيرمردي در را گشود. آنها به زور وارد خانه شدند. پيرمرد با داد و قال از مهمانان ناخوانده پذيرايي کرد. يکي از دزدها ماهيتابه يي را از آشپزخانه برداشت و بر سر او کوبيد. پيرمرد به زمين افتاد و بي درنگ جان سپرد. دزدها را پس از چند روز دستگير کردند.

بر اساس قوانين جزايي در سوئد براي آنکه کسي مجرم شناخته شود، يا بايد وي اعتراف کند يا بايد وسيله جرم پيدا شده باشد و ثابت شود آن فرد آن را به کار برده است.

اين دو دزد هيچ کدام اعتراف نکردند بلکه هر کدام مدعي بودند ضربه کشنده را آن يکي وارد کرده است. سه ماه اين دو در بازداشت به سر بردند تا دادگاه تشکيل شد. در دادگاه هم نه اعترافي صورت گرفت و نه وسيله جرم مهر تاييد بر کسي زد. راي دادگاه بر اين شد که هر دو آزاد شوند و هر دو نيز به خاطر سه ماه بازداشت، از دولت غرامت دريافت کردند.

اين حکم دادگاه اعتراضات بسياري را برانگيخت. آنچه مسلم بود قتل توسط لااقل يکي از آنها انجام شده بود. اقدام دو نفر براي دزدي ايجاب مي کرد که هر دو مجرم و شريک در قتل شناخته شوند اما قاضي دادگاه اعلام کرد او در چارچوب قوانين موجود راي خود را صادر کرده است. وي تاکيد بر اين امر داشت که براساس قانون، آزاد بودن يک مجرم بهتر از دربند بودن يک بي گناه است. بنا بر چنين قضاوتي، چنان حکمي صادر شده بود.

پس از اين جريان، قانون مجازات تغيير کرد به گونه يي که در جرمي مشابه داستان نام برده در بالا، از اين پس هر دو نفر شريک در قتل به شمار خواهند آمد.

اگر تاريخ را به عقب برگردانيم، در قانون حمورابي که نخستين سند شناخته شده براي قانونگذاري است و قرن ها قبل از ميلاد مسيح، توسط پادشاه بابل تدوين شده است، مجازات براي مجرمان، از پرداخت غرامت تا مرگ ديده مي شود اما زنداني کردن مجرمان در اين قانون پيش بيني نشده است. در دوران قديم، مجازات بيشتر به صورت بدني يا مرگ اجرا مي شد. با رشد جامعه بشري، شيوه مجازات زندان به تدريج جايگزين مجازات بدني شد. در اروپا، براي اولين بار در سال هاي مياني قرن شانزدهم محلي به نام زندان در انگلستان ساخته شد تا با سلب آزادي از مجرمان آنها را مجازات کنند. در سوئد اولين بار در سال 1624 مجازات زندان براي گدايان و دزدها به قانون اساسي اضافه شد. در پي اين قانون، در استکهلم، محلي براي نگهداري مجرمان در نظر گرفته شد.

در اواخر قرن هجدهم مجازات مجرمان مورد تجديد نظر قرار گرفت و در طول قرن نوزدهم با الهام از کشورهاي پيشرفته، ساختار زندان ها در جهت رفاه بيشتر زندانيان تغيير يافت. در اين دوران استفاده از سلول انفرادي براي پيشگيري از تاثيرگذاري زندانيان بر يکديگر نيز رايج شد.

در سوئد اعدام مجرمان در مورد مرتکبان به قتل انجام مي شد اما با اصلاحاتي که در سال 1866 در قانون به وجود آمد، شرايط لازم براي استفاده از قانون اعدام تغيير کرد و از آن پس ميزان اعدام ها به شدت کاهش يافت. از 1866 تا 1921 که اعدام در سوئد ممنوع شد، بيش از 120 نفر محکوم به اعدام شدند اما حکم مرگ، تنها در مورد 15 نفر به اجرا درآمد. در سال 1921 اعدام در زمان صلح کاملاً ممنوع شد اما استفاده از اعدام در شرايط جنگ همچنان باقي ماند. در سال 1973 اعدام در هر شرايطي مطلقاً ممنوع شد. به اين ترتيب در ميان جوامع متمدن امروزي، سوئد از اولين کشورهايي بوده است که دوري جستن از خشونت را به شکل قانون ترويج داده است. بازتاب چنين رفتاري است که امروز جامعه سوئد را به صورت الگويي از آرامش و خالي از بسياري تشنجات اجتماعي، در صدر جوامع مدني قرار مي دهد. آخرين حکم اعدام در سوئد در سال 1910 اجرا شده است.

قانون مجازات عمومي در سوئد دستخوش تغييرات بسياري بوده است. همزمان با رشد جامعه و تدوين قوانين جديد، نگاه قانون به مجرمان نيز دگرگون شده است. اکنون نگاه جامعه به مجرمان تنها نگاه به جرم آنها نيست بلکه نگاه به عواملي است که جرم را به وجود آورده است. در بسياري موارد يک مجرم، قرباني روابط ناسالم موجود در جامعه است. در جايي که فقر وجود داشته باشد، زمينه رشد انواع جرائم مالي و دزدي به وجود مي آيد. آنجا که قوانين و ضوابط اجتماعي اجازه معاشرت آزاد به زنان و مردان را نمي دهد، زمينه رشد جرائم جنسي فراهم مي شود. بي سوادي، کمبود آگاهي اجتماعي و عدم برخورداري از اطلاعات و اخبار درست در سطح جامعه، زمينه رشد ناهنجاري هاي بسياري را به وجود مي آورد. قانون شکني، تجاوز به حقوق ديگران، بي اعتمادي، چاپلوسي، دروغگويي، پارتي بازي، رشوه گيري و همه ناهنجاري هاي اجتماعي زاييده شرايطي است که در جامعه وجود دارد. در جوامع پيشرفته از جمله سوئد، با ترويج آزادي هاي اجتماعي و احترام به حقوق شهروندي، زمينه رشد بسياري از مفاسد اجتماعي کاهش پيدا کرده يا از ميان رفته است.

حقوق فرد بازداشت شده

طبق مصوبه کميسيون حقوق بشر اتحاديه اروپا، هر کس که بازداشت مي شود، حق دارد هنگام بازپرسي يک نفر شاهد داشته باشد. اين فرد را که متهم تعيين مي کند، مي تواند يکي از دوستان يا نزديکانش يا يک وکيل دادگستري باشد. بنابراين حق هر شهروندي است که در هرگونه بازپرسي توسط پليس، يک نفر را همراه داشته باشد.

پليس مي تواند حداکثر شش ساعت يک فرد را مورد بازجويي قرار دهد. در صورتي که به گمان پليس، فردي مجرم باشد، بازجويي مي تواند شش ساعت نيز تمديد شود. بازجو حق ندارد به متهم دروغ بگويد، او را تهديد کند يا به او رشوه بدهد. بازجو حق ندارد متهم را مجبور به گفتار يا انجام کاري کند که باعث خستگي او شود. متهم بايد وعده هاي غذايي را به موقع دريافت کند و در صورت لزوم به استراحت نيز بپردازد. وظيفه متهم اين است که نام، نشاني و شماره ملي خود را در بازجويي اعلام کند. غير از گفتن اين مشخصات شخصي، متهم مجبور به گفتن چيز ديگري نيست. در سوئد بازجو حق ندارد از متهم درباره طرز تفکر و انديشه سياسي يا مذهبي او پرسش کند. ثبت تفکر و انديشه شهروندان، در سوئد خلاف قانون است. حتي در بيلان هاي اداره آمار سوئد نمي توان اطلاعاتي درباره تعداد پيروان مذاهب مختلف يا گروه هاي سياسي در سوئد پيدا کرد.

در صورتي که احتمال مخفي شدن متهم، تخريب ادامه تحقيقات يا تکرار جرم وجود داشته باشد، دادستان مي تواند با شرايطي از دادگاه خواستار حکم بازداشت متهم باشد. در صورتي که مجازات در حد پرداخت غرامت باشد، بازداشت صورت نمي گيرد. در چنين حالتي حق داشتن وکيل با هزينه دولت نيز وجود ندارد.

بازپرس مي تواند براي تکميل تحقيقات يا در انتظار حکم دادگاه براي بازداشت، اجازه بازداشت موقت صادر کند. دادستان بايد ظرف 24 ساعت مدارک لازم را همراه با تقاضا براي حکم بازداشت به دادگاه تسليم کند. در شرايط خاص تمديد اين زمان تا سه شبانه روز نيز مجاز خواهد بود.

در دادگاه، يک قاضي تصميم نمي گيرد

قضاوت در دادگاه ها نموداري از چگونگي عدالت در جامعه است. در سوئد قوه قضائيه يک نهاد مستقل است که هيچ گونه وابستگي به دولت، پارلمان يا دستگاه ديگري ندارد.

يکي از بارزترين نمودهاي مردمسالاري در چگونگي قضاوت در دادگاه هاي سوئد ديده مي شود. در سوئد هنگام قضاوت در دادگاه فقط يک قاضي نيست که تصميم مي گيرد و قضاوت مي کند. قضاوت توسط يک هيات چهار نفره صورت مي گيرد. يک قاضي به عنوان کارشناس حقوقي رياست هيات را بر عهده دارد. سه نفر اعضاي ديگر به عنوان هيات منصفه در قضاوت شرکت مي کنند. اعضاي هيات منصفه پس از پايان انتخابات شهرداري ها، هر چهار سال يک بار از سوي انجمن شهر برگزيده مي شوند. در انجمن شهر نمايندگان منتخب مردم از احزاب مختلف حضور دارند. بديهي است که افراد برگزيده از سوي اين انجمن نيز داراي وابستگي حزبي هستند. اما آنها متعهد هستند که در هيات منصفه کاملاً غيرسياسي و بي طرفانه عمل کنند. حکم دادگاه يک حکم جمعي است که توسط قاضي و يک هيات منصفه صادر مي شود. اعضاي هيات منصفه افراد معمولي جامعه از قشرهاي مختلف هستند که هر کدام دنبال کسب و کار خودشان هستند و هيچ گونه وابستگي به دستگاه قضايي ندارند. آنها تنها در جلسات دادگاه شرکت مي کنند. حکم نهايي دادگاه، با يکي از شرايط زير قطعيت پيدا مي کند. 1- راي اکثريت در بين چهار نفر 2- هنگامي که هر دو نفر با هم داراي يک نظر هستند، يعني دو جور حکم وجود دارد. مثلاً دو نفر حکم تبرئه مي دهند و دو نفر حکم زندان، در اين صورت حکم سبک تر يعني تبرئه مورد قبول است. 3- اگر دو حکم موجود هم وزن باشند اما داراي دو بينش يا روش اجرايي باشد، حکم دو نفري که قاضي يکي از آنهاست قاطعيت پيدا مي کند.

در سوئد از صدها سال پيش، هيات منصفه در جريان همه محاکمات حضور داشته است. اين هيات که از اقشار مختلف مردم تشکيل مي شود در تصميم گيري دادگاه نقش اساسي دارد. حضور اقشار مختلف مردم در تصميم گيري در دادگاه ها باعث مي شود احکام صادره از سوي دادگاه منطبق با تشخيص و خواست عمومي مردم باشد. اعضاي هيات منصفه بيش از قاضي به روابط و مناسبات درون جامعه واقف هستند. آنها با گروه هاي مختلف شغلي و اجتماعي همواره در تماسند. مسائل و مشکلات جامعه و انتظارات مردم را بيش از يک قاضي درک مي کنند. بنابراين حکمي که با درک و احساس هيات منصفه عجين باشد عادلانه تر بوده و بيشتر مورد قبول جامعه خواهد بود. به ويژه اينکه اعضاي اين هيات هيچ وابستگي شغلي و اداري نيز در دستگاه قضايي ندارند.

در همه دادگاه ها و مراحل قضايي در سوئد، هيات منصفه حضور دارد. تنها در ديوان عالي کشور و دادگاه عالي اداري، حقوقدانان در نقش قاضي تصميم گيري مي کنند.

اکنون پيشنهاداتي در دست بررسي است که خواستار انتخاب هيات منصفه از افراد غيروابسته به احزاب سياسي است.

به اين ترتيب است که قضاوت از حيطه قدرت يک فرد و حتي از حوزه قدرت انحصاري قوه قضائيه خارج شده و در چارچوب مردمسالاري شکل مي گيرد و هويت مردمي پيدا مي کند.

پس از اينکه فردي مجرم شناخته شود، دادگاه بر اساس نوع جرم و چگونگي انجام آن، طبق قوانين موجود، حکمي را صادر مي کند. بديهي است که تا قطعي شدن حکم، مراحل گوناگوني براي تجديد نظر وجود دارد. وقتي حکمي نهايي شد، شيوه مجازات نيز مشخص مي شود. زندان در محيط بسته، شديدترين نوع مجازات است که در مورد عاملان جرم هاي جنايي به کار گرفته مي شود. سبک ترين مجازات ها «مراقبت آزاد» (فري ورد) است که در آن زنداني به جاي رفتن به زندان در خانه خود يا در محله خود باقي مي ماند. وي نبايد در دوره محکوميت از محدوده مشخصي خارج شود. هرگاه محکوميت کمتر از شش ماه باشد، فرد محکوم مي تواند به جاي زندان از نظارت فشرده استفاده کند. نظارت فشرده در صورتي جايگزين زندان مي شود که احتمال تکرار جرم وجود نداشته باشد. در اين صورت يک فرستنده امواج راديويي توسط يک قلاب، دور يک پاي زنداني قفل مي شود. آنگاه به زنداني اجازه داده مي شود در خانه خود يا تا محدوده يي اطراف خانه اش رفت و آمد کند. مرکز نظارت در زندان از طريق دريافت امواج راديويي شبانه روز رفت و آمد زنداني را کنترل مي کند. در سال 2008 حدود سه هزار نفر از نظارت فشرده استفاده کرده اند که بيش از 200 نفر آنها به خاطر عبور از محدوده تعيين شده، به زندان بازگردانده شدند. قلاب پا مي تواند براي برخي از زندانيان نيز استفاده شود تا آنها بتوانند در محدوده ويژه يي در ارتباط با زندان رفت و آمد کنند. در مورد جرائمي مانند اعمال خشونت، رانندگي در حال مستي، مواد مخدر و از اين قبيل که نياز به رفتاردرماني دارند، مي توانند به جاي زندان از حکم قراردادي استفاده کنند. در اين صورت فرد محکوم شده متعهد مي شود در طول زماني که دادگاه تعيين مي کند، به يک مرکز درماني مراجعه کند و بر اساس يک برنامه مشخص، کمک درماني دريافت کند.

اداره زندان ها محکومان را به چهار دسته تقسيم مي کند و براي هر گروه برنامه هاي بازسازي ويژه يي را به کار مي برد. اين چهار گروه عبارتند از محکومان جرائم جنايي، محکومان اعمال خشونت آميز، محکومان اعتياد به مواد مخدر و محکومان جرائم جنسي.

مجرمان جرائم سنگين که به حبس ابد محکوم شده اند، مي توانند پس از 10 سال زندان، تقاضاي کاهش مجازات کنند تا حکم آنها به زندان مدت دار تبديل شود. در صورتي که رفتار زنداني متقاضي نشان دهنده بهبود وضع روحي و رواني او باشد چنين تبديلي صورت مي گيرد و در بسياري موارد فرد زنداني آزاد مي شود.

خدمات عمومي به جاي زندان

«کاميلا» دختر 19 ساله در يک فروشگاه زنجيره يي در حال کش رفتن يک تکه لباس بود که مورد توجه کارکنان فروشگاه قرار گرفت. آنجا نام و مشخصات او را گرفتند و به پليس گزارش دادند. پس از چندي کاميلا مورد بازپرسي قرار گرفت. وي نزد پليس اعتراف کرد بارها لباس، لوازم آرايش و زينت آلات را از فروشگاه هاي مختلف کش رفته است. کاميلا تحت تاثير بعضي دوستانش در دبيرستان قرار گرفته و براي رقابت با آنها به چنين کاري دست زده بود. وي هنگام بازجويي از کرده خود ابراز پشيماني کرد و آن را احمقانه خواند. کاميلا در دادگاه به 60 ساعت «مراقبت و کار خدماتي» محکوم شد. او بايد تحت نظارت اداره «مراقبت از محکوم شدگان» 60 ساعت از زمان فراغت خود را بدون پاداش براي بخش عمومي کار مي کرد. کاميلا را به «گربه خانه» فرستادند. اين مرکز که وابسته به شهرداري است از گربه هاي سرگردان نگهداري مي کند تا به صاحبان شان برگردانده شوند. پس از پايان حکم از کاميلا دعوت شد در مرکز مراقبت از محکوم شدگان حاضر شود. در آنجا با حضور نماينده «گربه خانه» و ابراز رضايت از رفتار کاميلا، از کاميلا تعهد گرفته شد که ديگر هرگز دست به جرم نزند. به اين ترتيب کاميلا دوران محکوميت خود را گذراند و يک شهروند آزاد شد.

محکوميت به زندان

«ميلان» پس از کتک کاري با «استانيسلاو» و مضروب کردن او، از محل گريخته بود. استانيسلاو که به شدت مجروح شده بود به بيمارستان منتقل شد و حالش به وخامت کشيد. ميلان تا به حال چندين بار باعث اذيت و آزار ديگران شده بود. روز پس از حادثه ميلان دستگير و به بازداشتگاه منتقل شد. ميلان گفته بود استانيسلاو به او بدهکار بوده و از بازپرداخت بدهکاري اش خودداري کرده بود. در دادگاه ميلان به کمي بيش از يک سال زندان محکوم شد. همزمان با گذراندن دوران زندان بايد در برنامه آموزش هاي «جايگزيني به جاي خشونت» شرکت کند و ياد بگيرد که هرگز کسي را مورد ضرب و شتم قرار ندهد.

«کاني» که به يک جرم بزرگ متهم بود، توسط پليس دستگير شد و مورد تفتيش بدني قرار گرفت. قبل از اعزام او به بازداشتگاه، پليس او را مورد بازپرسي قرار داد. در مورد کاني مراقبت هاي امنيتي ويژه يي به عمل آمد. همه لباس هايش از او گرفته شد و لباس بازداشتگاه پوشيد. کاني به عنوان متهم در بازداشتگاه به سر مي برد. تا وقتي دادگاه جرم او را ثابت نکرده باشد، او بي گناه به حساب مي آيد. کاني با کمک پليس با يکي از وکلاي باتجربه تماس گرفت و او را به عنوان وکيل خود به پليس معرفي کرد.

در سوئد اگر متهمي توان مالي براي پرداخت هزينه وکيل را نداشته باشد دادگاه آن را مي پردازد.

کاني در بازداشتگاه در يک سلول انفرادي به سر مي برد. او براي رفتن به توالت بايد زنگي را به صدا درآورد تا مامور بازداشتگاه در را روي او باز کند. او تنها مي تواند با وکيلش گفت وگو کند.

پليس و دادستان تحقيقات خود را در مورد «کاني» شروع کردند. به علت مهم بودن جرم، دادستان تصميم گرفت کاني را تا پايان تحقيقات اوليه در بازداشتگاه نگه دارد. تحقيقات پليس نشان از آن داشت که کاني عامل دزدي از بانک بوده است. دادستان اين موضوع را به دادگاه گزارش داد و خواستار حکم دادگاه براي بازداشت کاني شد. هدف از بازداشت اين است که متهم نتواند قبل از دادگاه دست به جرم ديگري بزند يا کاري کند که تحقيقات پيرامون اين جرم را دشوار سازد.

اگر فردي به جرم سبک تري متهم باشد، پس از بازپرسي توسط پليس آزاد مي شود تا اينکه دادگاه او را براي محاکمه فراخواند.

کاني به دستور دادگاه در بازداشتگاه باقي ماند. در آنجا هر روز يک ساعت به هواخوري در فضاي پشت بام بازداشتگاه برده مي شد. وکيل کاني در تمام مراحل بازپرسي در کنار او بود. پس از پايان تحقيقات اوليه، دادستان از دادگاه تقاضا کرد کاني را محاکمه کند. در دادگاه دادستان کوشيد ثابت کند کاني مرتکب جرم دزدي از بانک است و طبق قانون بايد مجازات شود. وکيل کاني بر تمام جريان بازپرسي و محاکمه نظارت داشت تا همه چيز طبق قانون انجام شود. اگر کاني به انجام جرم اعتراف نمي کرد، وکيل او مي کوشيد دادگاه را قانع کند تا او را آزاد کنند.

کاني در دادگاه پذيرفت او از بانک دزدي کرده است. هيات قضات او را به چهار سال زندان محکوم کرد.

کاني از بازداشتگاه به زندان منتقل شد. در زندان، او از آزادي و تحرک بيشتري برخوردار است. او مي تواند کار يا تحصيل کند و در ساعات فراغت به ورزش مورد علاقه اش بپردازد. با ورود به زندان و ثبت در آن بايد لباس هاي زندان را بپوشد. يک اتاق که حداقل شش متر مربع مساحت دارد در اختيار او گذاشته و ضوابط زندان به صورت شفاهي و کتبي براي او توضيح داده شد. چون کاني به قمار عادت داشت و در همين راستا کارش به دزدي از بانک کشيده بود، بايد برنامه ويژه يي را دنبال کند. اين برنامه براي دور کردن او از اين عادت نادرست صورت مي گيرد. کاني به کار در صنايع چوب مشغول شد. او در آنجا کفش هاي چوبي مي سازد.

کفش هاي با کف قطور چوبي از کفش هايي سنتي سوئدي ها به شمار مي آيد. کاني براي هر ساعت کار حدود 10 کرون مزد مي گيرد. مزد او در يک شماره حساب ذخيره مي شود و کارتي در اختيار کاني قرار مي گيرد که مي تواند توسط آن از فروشگاه زندان خريد کند. 10 درصد از پول ذخيره شده در حساب او نگهداري مي شود تا هنگام مرخصي در طول زندان بتواند از آن استفاده کند. کاني در ساعات فراغت، پينگ پنگ و باندي زير سقف بازي مي کند. هرچند گاه نيز مادر و برخي دوستانش از او در زندان بازديد مي کنند.

بازديد در زندان در اتاق ملاقات که يک اتاق پذيرايي است صورت مي گيرد. کاني پس از سه سال يعني پس از اينکه سه چهارم محکوميت خود را گذرانده بود، از زندان آزاد شد و آموخت که براي هميشه از قمار دوري کند.

زنداني بچه دار

«نينا» در زندان زنان همراه با 90 زنداني زن به سر مي برد. حال او اصلاً خوب نيست. بايد چهار سال در اين زندان باشد. او دو فرزند چهار و هفت ساله دارد که اداره اجتماعي آنها را به پرورشگاه منتقل کرده است. نينا در باتلاق مواد مخدر فرو افتاده بود. او به دوست پسرش براي فروش مواد مخدر کمک مي کرد که به تدريج خودش نيز معتاد شد. ناگهان دوست پسرش ناپديد شد و درآمدش هم از بين رفت و به دنبال آن بچه ها را نيز از دست داد. اکنون نينا پشيمان از گذشته شومش، در انتظار برنامه يي است که به زودي آغاز مي شود. بناست او با کمک اين برنامه از اعتياد دست بکشد تا بتواند چشم اميدي به آينده داشته باشد و فرزندانش را از پرورشگاه به دامن خود بازگرداند.

حکم آزادي مشروط

«ديژي» يک پسر 18ساله است که در ميان دوستان و آشنايانش به خشونت و کله شق بودن معروف است. او «آنابولا» مصرف مي کند. آنابولا يک ماده انرژي زاست که براي سلامتي زيان آور است اما برخي ورزشکاران آن را مصرف مي کنند تا با افزايش توانمندي بدن براي کوتاه مدت، در رقابت هاي ورزشي شانس خود را بيشتر کنند. وي بارها پسرها و دخترهايي را که نمي شناخته است مورد ضرب و شتم قرار داده بود تا اينکه روزي در حال دعوا با ديگران توسط پليس دستگير شد. در دادگاه به آزادي مشروط محکوم شد. معناي اين حکم اين است که او سه سال تحت مراقبت قرار مي گيرد اما آزاد زندگي مي کند. در برنامه مراقبت دو هدف گنجانده شده است، يکي اينکه عملکرد مجرم تحت کنترل باشد و ديگر اينکه به مجرم براي اصلاح رفتارش کمک شود. براي مراقبت و کمک به ديژي يک فرد آگاه و باتجربه به مسائل جوانان تعيين شده است که با ديژي تماس مي گيرد و بر رفتار او نظارت مي کند. ديژي هر چند روز يک بار بايد حضور خود را در «اداره مراقبت هاي ويژه» اعلام کند. او همچنين بايد به طور مرتب در يک برنامه مخصوص تربيتي شرکت کند. اين برنامه براي تغيير در تفکر و رفتار ديژي و ترک عادت او به «آنابولا» تدوين شده است.

مراقبت آزاد

بروله» در حالت مستي تصميم گرفت براي تبريک گفتن سالروز تولد دوست دخترش سراغ او برود. يک اتومبيل را دزديد و راه افتاد. از آن پس نفهميد که چه اتفاقي افتاد. ماشين به ستون برق خورده و متوقف شده بود. بروله همان جا پشت فرمان در خواب فرورفته بود که پليس او را بازداشت کرد. بروله به پنج ماه زندان محکوم شد. نامه يي به دادگاه نوشت و تقاضا کرد حکمش به «مراقبت آزاد» تبديل شود. براي اينکه او در خانه بماند و از قلاب پا استفاده کند لازم است او مسکن داشته باشد، تلفن در اختيارش باشد و چون مي خواست در خانه دوست دخترش ناديا بماند، او نيز بايد ماندن بروله را در خانه اش قبول مي کرد. وقتي اين شرايط جور شد، بروله به اداره مراقبت هاي ويژه رفت. يک قلاب دور پاي او قفل کردند که مجهز به يک فرستنده راديويي بود. برنامه يي در اين قلاب گنجانده شده بود که هر وقت در زمان غيرمجاز پايش را از خانه بيرون بگذارد اداره مراقبت ها آن را ثبت مي کند. بروله از مصرف مشروبات الکلي در دوره محکوميت منع شده بود. هرچندگاه بدون تعيين وقت، يک مامور اداره مراقبت ها به او سر مي زد تا مطمئن باشد او نوشيدني الکلي نخورده است. يک بار خطا کافي است که حکم زندان به جاي در خانه ماندن به اجرا درآيد. بروله در خانه ماند. طبق برنامه اجازه داشت هر از چند گاه براي خريد نيازمندي هايش از خانه خارج شود. علاوه بر آن براي شرکت در برنامه آموزشي به منظور ترک مشروبات الکلي نيز شرکت کند. بروله نهايت کوشش خود را کرد تا دوره محکوميت او طبق ضوابط موجود پايان يافت و عادت به نوشيدن الکل نيز از سرش رفت.

افسانه سه برادر

2009-12-13T20:08:00.000+03:30

در 24 خرداد امسال، زمانی که صادق لاریجانی به عنوان ریاست قوه قضاییه منصوب شد، مشاهده دو برادر در رأس قوای مقننه و قضایی کشور، خصوصا با سیمایی بسیار مشابه کمی غیرعادی به نظر می رسید. ولی بعید نیست که انتقال قدرت در چهار سال آینده به جایی بینجامد که قله سوم نیز توسط این خانواده فتح شود.
مبدل شدن یکی از 5 پسر لاریجانی – که ریاست مجاس هشتم را به عهده دارد – از یک چهره راست تندرو به یک چهره میانه رو تر این دیدگاه را به وجود می آورد که علی لاریجانی پس از شکست در دور نهم ، هنوز به فکر ریاست جمهوری است تا با تغییر چهره سیاسی به عنوان شخصیت دوم حکومت و اسباب کشی از بهارستان به پاستور، عرصه مجلس را برای برادر بزرگتر خود ، جواد لاریجانی جهت تکیه بر صندلی ریاست مجلس باز نماید.
جواد لاریجانی متولد 1330 در نجف که تجربه نمایندگی دوره های دوم، چهارم و پنجم مجلس را دارا می باشد، اکنون به عنوان مشاور برادر کوچک تر خود در قوه قضاییه فعالیت می کند. وی ابتدا تحصیلاتش را در حوضه علمیه آغاز کرد، تحصیلات عالی را در رشته مهندسی برق در دانشگاه صنعتی شریف پی گرفت ، سپس برای ادامه، راهی دانشگاه کالیفرنیا در برکلی شد.
برادر کوچک تر، علی لاریجانی نیز متولد نجف است. وی که تحصیل کرده رشته کاربرد کامپیوتر در ریاضی است، دانش آموخته دکتری در رشته فلسفه غرب می باشد. اولین سمت اجرایی وی در واحد مرکزی خبر در صدا و سیما بود، اما بعدا به عنوان معاون وزارتخانه های کار و امور اجتماعی و پست و تلگراف و تلفن (ارتباطات و فناوری اطلاعات فعلی) منصوب شد. وی در زمان ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی، در مقطع زمانی یک ساله، پس از استعفای سید محمد خاتمی مسئولیت وزارت ارشاد را بر عهده گرفت و در سال 1373 با حکم رهبری بر کرسی ریاست سازمان صدا و سیمای حکومتی ایران تکیه زد.
تند روی های علی لاریجانی در دوره ریاست وی بر صدا و سیما به اوج خود رسید. بسیاری معتقد بودند که دولت خاتمی و مجلس ششم در تمام دوران خود، نه تنها از رسانه ملی! محروم بودند، بلکه آن را در مقابل خود می دیدند. وی حتی تحقیق و تفحص مجلس ششم از صدا و سیما را که به افشای تخلفات مالی به ارزش 5250 میلیارد ریال انجامید، به سخره گرفت و آن را «کشکی» خواند.
علی لاریجانی در دوران دو ساله دبیری شورای امنیت ملی، اندکی از تندروی های خود کاست و چهره میانه رو وی در ریاست مجلس هشتم بیشتر نمایان شد.
برادر کوچکتر صادق لاریجانی، متولد 1339 نجف است. وی که استعداد زیادی در علوم دقیقه داشت و حتی با فراهم کردن بورس تحصیلی از دانشگاه صنعتی شریف، عازم تحصیل در یکی از کشورهای غربی بود، به یکباره و با تأسی از راهنمایی های پدر به دروس دینی رو آورد.
اما دو برادر دیگربیشتر تمایل داشته اند که در عرصه اول سیاسی کشور فعالیت نکنند، باقر لاریجانی که دارای مدرک پزشکی است ریاست دانشگاه علوم پزشکی تهران را به عهده دارد و فاضل لاریجانی با مدرک دکترا در سیاست گذاری علمی، وابسته فرهنگی ایران در کانادا است
بالاخره دو منصب از قوای حکومتی کشور توسط پسرخاله های احمد توکلی به تصرف در آمده است، شاید بعید نیست که طی سال های آینده، سیستم اجرایی کشور نیز به این خانواده واکذار گردد. افساته ای شبیه به افسانه سه برادر.

16 آذر

2009-12-07T06:49:00.000+03:30

امروز برای هر ایرانی روز با شکوهی خواهد بود، شاید تاریخ چندین ساله روز دانشجو غیر از روز اول چنین جوی را به خود ندیده است. روزی که دانشگاه هایمان به رنگ پرچم ایران زمینمان در خواهد آمد، سبزی حرکت بر حقمان، سپیدی دل های پاک و آزاد اندیش دانشجوئیمان، و سرخی خونی که فدای سرسبزی ایرانمان خواهد شد.
جنبشی که سالیان سال به بند کشیدن و جان فدا کردن هم پیمانان خود را دیده است، جنبشی که برای صدای بر حق هم میهنان خود فریاد زده است، جنبشی که همیشه بابت آگاهی دادن به جامعه خود هزینه داده است به این آسانی ها متوقف نخواهد شد. اگرچه حتی امروز، در این خفقان موجود و فضای امنیتی بالا باز هم هزینه ها بالا رود. حتی اگر امروز باز هم بزنند و بگیرنند و ببرنند و عامل نفوذی بیگانه، غربزده، و دستاویز استکبار بنامند.
ما هم صدا هستیم و فریاد خواهیم کشید.

سفر سید محمد خاتمی و احمدی نژاد به اصفهان!!!

2009-12-05T03:31:00.004+03:30

استقبال از رئیس جمهور 24.5 میلیونی!!!

خیانت

2009-12-02T23:37:00.000+03:30

اگر خیانتی به خاطر جنایتی، علیه یک دولت صورت گیرد،به مراتب کم ارزش تر از خیانتی است که علیه یک ملت ارتکاب شود... هزاران راه برای خیانت وجود دارد. میتوان از طریق اعمال زور،استبداد،ترور و ... علیه یک ملت خیانت کرد. میتوان میلیون ها زن و مرد را نیازمند و استثمار کرد. میتوان آن ها را از دارایی شان محروم ساخت. می توان قوانین ظالمانه وضع کرد و دادگاه ها را به عواملی برای قلع و قمع مبدل ساخت. می توان تبلیغات دروغ رواج داد و دو گروه از جامعه ای واحد را بی هیچ علت و دلیلی علیه هم شورانید. می توان آتش جنگ روشن کرد . میتوان ارگان های حامی ملت را به ابزاری برای سرکوب آن تبدیل کرد.میتوان خون ملت را در شیشه کرد و برایشان قصه هزار ویک شب تعریف کرد و همه مشکلات و مصائب را گردن استکبار جهانی انداخت.

میشود این پدیده ها را به کیمیاگران قدیمی که مخالف سرنوشت طبیعت بودند و طلا را از خون مردم می ساختند تشبیه کرد... و بدین گونه به ملت خیانت ورزید.

اینها همان گروه هایی هستند که همیشه خیانت می کنند، اقلیت ناچیزی از مردم که از امتیازات و مزایای بسیار برخوردارند- می کوشند به هر قیمتی هست،حکومت را در دست داشته باشند.حتی اگر حفظ این حکومت به بهای قربانی کردن اکثریت عظیم توده های مردم باشد. این خیانت ورزی مربوط به دنیای امروز نیست،این رشته سیاه در تاروپود تاریخ بکار گرفته شده است. اما ملت در عصر ما توانسته است نیرویی پیدا کند که نطیر آن در گذشته وجود نداشت.ملت اکنون خواستار زندگی بهتر است و البته آن گروه ناچیزمی کوشند تا همچنان این توده های به پا خاسته را از حالت سر کشی بیرون بیاورند و در اسارت نگاه دارند اما...

13 آبان 1388

2009-11-16T00:52:00.001+03:30

13 آبان 1388

2009-11-16T00:45:00.001+03:30

بعد از 30 سال

2009-10-02T03:43:00.006+03:30

در حاشیه گفتگوهای دیروز ژنو، دیداری بین جلیلی و ویلیام برنز، معاون وزیر امور خارجه ایالات متحده امریکا صورت گرفت، که مباحث وموضوع گفتگوهای این دیدار اعلام نشده است. اما چبزی که در این مرحله اهمیت دارد، این است که، طی 30 سال گذشته یعنی از فروردین 1359 این بالاترین سطح دیدار دیپلمات های دو کشور بوده است.

بعد از قطع روابط دیپلماتیک بین دو کشور، همواره ایران طرف خود را متهم به دخالت در امور داخلی، و تلاش برای سرنگونی رژیم حاکم کرده و تغییر اساسی در سیاست های خارجی ایالات متحده را شرط از سر گیری روابط اعلام نمودهاست و امریکا نیز اتهاماتی از قبیل حمایت از تروریسم و عدم رعایت قوانین حقوق بشر و همچنین تلاش برای دستیابی سلاح اتمی را بهانه ای برای اعمال فشار بیشتر قرار داده است.

پیشنهاد گفتگوهای مستقیم چندین بار از سوی دو طرف مطرح شده، که آخرین مورد آن را می توان از سخنان احمدی نژاد مبنی بر آمادگی ارتقاع سطح گفتگوهای اول اکتبر ژنو،به سران کشورها استنباط کرد. از سرگیری روابط بین دو کشور در حالی برای دولت احمدی نژاد رقم می خورد که طی دهه اخیر موقعیتها و شرایط بهتری برای گفتگوهای مستقیم بوجود آمده بود. در اوج شکوفایی روابط خارجی ایران در دولت آقای خاتمی، بارها بحث حل و فصل چالش ها و مشکلات روابط دیپلماتیک دو کشور به میان آمد، که اگر تنها گوشه کوچکی از حمایت های حکومتی دولت احمدی نژاد از دولت آن موقع صورت میگرفت، این وقفه 8 ساله در ایجاد روابط دوباره با ایالات متحده امریکا بوجود نمی آمد. می توان این سنگ اندازی را یک فرصت سوزی دانست، که طی سیاست های غلط داخلی بوجود آمده است.

به هر حال احتمال وقوع از سر گیری روابط دیپلماتیک دو کشور را باید از گفتگوهای رخ داده بین آقای جلیلی و آقای ویلیام برنز برداشت نمود، که فعلا انتشار نیافته است.

روز ایران

2009-09-24T01:22:00.002+03:30

یک عکس بهتر از هزاران کلمه می تواند سخن بگوید. این جماعت چه فریاد میزنند؟ آیا خواهان چیزی به جز حقوق مشروع از دست رفته خویش هستند؟ صدای ایشان را چه کسی میشنود؟ آیا فریاد رسی هم هست؟
جمعه آخر رمضان امسال هم فرا رسید. ولی این جمعه رنگ امید داشت، رنگ هم دلی داشت، رنگ سبز را بر دوش خود میکشید.
در روزی که تمام نیروهای آشکار و نهان حکومتی، با تمام توان خود سعی در بر هم زدن جنبش سبز داشت، مردم دست در دست هم، یک دل و یک صدا دوباره نشان دادند که این بار تا آخر قرص و محکم ایستاده اند، و هیچ سدی یارای مقابله با این سیل خواهان عدالت و برابری نخواهد بود.
جمعه روز قدس نبود، روز ملت ایران بود، روز ایران بود.

شاعرش را نمیشناسم!

2009-09-17T03:25:00.000+04:30

تا به کی با شب تاریک هم آغوش شدن؟
تابه کی در شبح روز فراموش شدن ؟

تا به کی دیده به فردای «چه باشد» دوختن ؟
تا به کی در دی و امروز چو مغشوش شدن ؟

تابه کی حسرت گرمای محبت خوردن ؟
تابه کی شعله نیافروخته خاموش شدن ؟

تا به کی حسرت گرمای محبت خوردن ؟
تا به کی چون می بی شور و ثمر نوش شدن ؟

تابه کی کنج خرابات به مستی بودن ؟
در دل دشت و دمن از پی خرگوش شدن ؟

تا به کی گول حماقت خوردن ، رنگ شدن ،
به نوای دهل از دور مدهوش شدن ؟

تا به کی تو سری و تهمت و تحقیر شدن ؟
یا که در زیر قدم های که مفروش شدن؟

تا به کی شاهد ظلمت شدن و دم نزدن
تابه کی ضد حقیقت همه سرپوش شدن ؟

تابه کی بهر شبانگاه ثنا ها گفتن ؟
تابه کی در خلإ صبح سیه پوش شدن ؟

تابه کی ناله و افغان و امان سر دادن ؟
تابه کی در بدری خانه ی بردوش شدن ؟

مهلتی نیست در این واپس عمرت بیداد
تابه کی شب پر و در خلوت شب موش شدن ؟

گزارش محاکمه وبرنامه مهران مدیری

2009-09-16T03:18:00.001+04:30

محاکمه آقای ع – ش ، عضو ستاد م – م ، که با ستاد م – ک ارتباط داشت.

پنجمین جلسه محاکمه بازداست شدگان در حالی برگزار شد که از لحاظ وجود چهره های سرشناس نسبت به جلسات گذشته کم رونق جلوه می کرد. اما نکته ای که قابل توجه می باشد، تاثیر جو جدیدی از سانسورینگ است که نه تنها بر این جلسه بلکه بر پوشش خبری آن از صدا سیما نیز حاکم بود. مثل اینکه از امروز به بعد باید با موضوع عدم درج نام م – م و همچنین م – ک در جراید کنار بیاییم. خوب بالاخره آزادی بیان هست و هزار و یک درد سر. اگر از هزار درد سر این آزادی بی خبر باشیم، هزار و یکمینش همین کهریزک خودمان است.

کاش مسائل و مشکلات با همین اختصاری کردن نام ها می توانست حل شود، ولی افسوس که این ها همه پاک کردن صورت مسئله ای بیش نیست. تا کی باید این مشکل و فشار سانسور روی اصحاب جراید و رسانه خود نمائی کند؟ تا کی نباید گفت و نباید نوشت؟ در کشوری که انقلابی عظیم و پر هزینه را برای همین حقوق و آزادی ها پشت سر گذاشته است، چرا نمی توان نقد کرد و سوال نمود؟ چرا باید رسانه ای که نام سنگین ملی بودن را به دوش می کشد، این گونه در تخریب چهره های یک جناح خاص تلاش و از بیت المال هزینه کند، ولی همین معدود روزنامه این جناح اجازه بازگویی بسیاری از مسائل اولیه و پیش پا افتاده را نداشته باشد؟ دست آخر هم ممنوعیت چاپ اسامی و اخبار سران اصلاح طلب را نیز بر خود تحمیل شده ببیند. ولی گزارش پنجمین جلسه دادگاه، که از رسانه ملی! پخش شد، با آن اسامی اختصاری برای بیننده برنامه های مهران مدیری را تداعی میکرد، که در عین جذابیت جای بسی درنگ و افسوس داشت.

مهدی کروبی بازداشت شد.

2009-09-14T03:13:00.000+04:30

این خبری است که احتمالا تا چند هفته دیگر روی خبرگزاری ها خواهد آمد. دلیل این امر نیز تقریبا مبرهن است. با وجود سناریو دنباله داری که از مدتی پیش بر علیه این چهره سیاسی شروع شده است میتوان به راحتی فهمید که این موضوع چندان دور از ذهن نیست.
از مدتی قبل تنی چند از مقامات سپاه به همراه تعدادی از ائمه جمعه با حملاتی که در سخنرانیهای خود به چهره های اصلی اصلاح طلب داشتند خواستار برخوردی شدید با این فعالان شدند که این امر نشان گر برنامه ای از پیش تایین شده برای حذف کلی یک جناح خاص است. با گزارش هیئت سه نفره قوه قضائیه نیز که در آن به کذب بودن ادعاهای کروبی اشاره و اتهام شایعه پراکنی به او وارد شده بود، احتمال بازداشت و محاکمه مهدی کروبی در آینده ای نه چندان دور، بیشتر میشود. اما اگر این اتفاق رخ دهد از دو وجه میتواند مورد بررسی قرار گیرد، یکی بازخوردی که جامعه میتواند داشته باشد و دیگری عکس العملی است که خود مهدی کروبی نشان می دهد.
برخوردی که معترضین عمومی خواهند داشت، به خودی خود میتواند نشان دهد که آیا میتوان این بازداشت ها را به رده های بالاتر پیش برد یا بالاجبار فعلا باید به رسیدگی مشکلات و عواقب این عمل پرداخت.اما موضوع دیگر هم این است که، آیا آقای مهدی کروبی نیز مانند تعدادی چند از بازداشت شدگان اخیر تحت شرایط بازداشت از موضع گیری ها و خواسته های خود عقب نشینی خواهد کرد یا ماجرا این بار طور دیگری رقم خواهد خورد. 

به بهانه هشتمین سالگرد حادثه 11سپتامبر

2009-09-13T04:17:00.000+04:30

حادثه 11 سپتامبر را باید نقطه عطفی در تاریخ روابط بین الملل دانست. ده سال پیش از این واقعه جنگ سرد به پایان رسیده بود، اما آنطور که ویلیام زارتمن میگوید،هنوز نظمی که بتواند بر جهان غالب شود وجود نداشت.این حادثه در حقیقت نقطه آغازی برای نظم جدید بود. نظمی که نشانه های نیرومندی از خود بروز میدهد.بی جهت نیست که به گمان بسیاری از تئوری پردازان روابط بین الملل بعد از 11سپتامبر 2001 جهان در حال تغییری سترگ بوده است. در چنین تغییری تنها بازیگران عوض نمیشوند، بلکه در همان حال قواعد بازی و حتی عرصه بازی نیز تغییر میکند.
ماشین جنگی آمریکا نه سبب ساز چنین عرصه ای، بلکه خود پدیدار شده از آن است. آمریکا تنها سربازان خود را به بغداد گسیل نکرد، بلکه در پس این حمله نظامی، اندیشه جهانگیری آمریکا بعد از زوال دوران دو قطبی قرار داشت. به قول گیدنز اکنون دولت - ملت ها شکل اساسی جهان را تشکیل می دهند و آمریکا تنها بازمانده امپراطوری های قدیم و مدرن در دنیای امروز است. در چنین دنیایی، مناسبات قدیمی که اتفاقاً خود آمریکا نیز در به سامان رسیدن آن نقش اساسی داشت، چندان کارساز نیست.

11سپتامبر 2001 خود به یک مبدا تاریخ تبدیل شده است که تمام مناسبات و سیاست های داخلی و خارجی امریکا را با تحولی ساختاری مواجه ساخته است. با چنین رویکردی، منطقی تر به نظر میرسد کشورهای جهان سوم و خصوصا کشور های خاور میانه، در تحلیل تحولات جهانی کنونی خود تجدید نظر کنند.